บันทึกถึงลูก… 

0
260

หนูเคยร้องไห้ ร้องจนแม่ได้แค่ยิ้มแล้วบอกว่า

“เดี๋ยวแม่มารับนะลูก” แล้วเดินหันหลังออกมา

พร้อมกับน้ำตาของตัวเองที่ไหลลงมาแบบกลั้นไม่อยู่
ลูกแม่จะเป็นยังไง จะอยู่ได้หรือเปล่า 

จะโอเคไหม หนูจะกลัวมั้ย จะคิดถึงแม่หรือเปล่า?

แม่ห่วงไปสารพัด 
แต่แล้วเวลาผ่านไป หนูเริ่มชินกับโลกของหนู

โลกของหนูที่หนูไปใช้ชีวิตห่างอกแม่

โลกที่แม่ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง สนุกสนานแค่ไหน 
ก้าวแรกจากวันนั้น แม่รู้ว่าหนูจะเติบโต

ก้าวเดินไปไกลจากแม่ได้ทุกวัน ทุกวัน
วันนี้หนูเดินเข้าไปโรงเรียนเองแล้ว 

อย่าว่าแต่ร้องไห้เลย… 

หนูไม่ค่อยหันหลังกลับมามองแม่แล้วด้วย
หนูมั่นใจกับโลกของหนู

แม่ดีใจด้วย แต่แม่ก็ใจหายด้วยเหมือนกัน 
นี่คือเหตุผล ที่แม่อยากมีเวลาอยู่กับหนูเยอะๆ

เพราะรู้ว่าเวลาเดินไปข้างหน้า ไม่มีทางย้อนกลับ

แบ่งปัน
บทความก่อนหน้านี้รีวิว ผ้าอ้อม Merries ของดีจากญี่ปุ่น
นิหน่า สุฐิตา ปัญญายงค์​ (เรืองรองหิรัญญา) ผู้ประกาศข่าวกีฬา,พิธีกร คุณแม่ของน้องแพทริก และริต้า ปัญญายงค์

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here